Co się wydarzyło i dlaczego zrobiło się gorąco

W połowie lutego na linii premier–prezydent znowu poszły iskry. Tym razem zapalnikiem nie była ustawa ani budżet, tylko słowa zahaczające o rodzinę.

Po jednej stronie padła uwaga o tym, że premier może mówić „swojemu synowi albo wnuczkom”, gdzie mogą latać.

Po drugiej stronie przyszła krótka, twarda odpowiedź w mediach społecznościowych: „od moich wnuczek wara”.

Brzmi jak typowa polityczna przepychanka? Trochę tak. Ale tu wjechał temat, który u większości ludzi odpala tryb „stop, tego nie ruszaj”: dzieci i wnuki. I dlatego ten spór poszedł szerzej niż zwykłe „kto kogo punktuje w telewizji”.

Rada Pokoju i spór o to, kto komu może mówić „leć albo nie leć”

Cała sytuacja zaczęła się od rozmowy o ewentualnym udziale Polski w Rada Pokoju i o możliwym wyjeździe na inaugurację w Waszyngton. W wypowiedziach prezydenta pojawił się zarzut, że rząd mówi jedno, a nie domyka sprawy formalnie. W tle przewijał się też wątek rozmów z amerykańską administracją i tego, czy taki wyjazd ma sens oraz w jakiej formule miałby się odbyć.

W praktyce poszło o to, kto ma decydujący głos w sprawie podróży prezydenta. Prezydent postawił sprawę na zasadzie: „nikt mi nie będzie mówił, gdzie mam latać”. Premier wcześniej sygnalizował, że w tej kwestii prezydent ma „wolną rękę”, a potem – gdy padł wątek wnuczek – odpowiedział już emocjonalnie i bardzo osobiście.

Kiedy polityka dotyka rodziny, zmienia się ton

Jest taki moment w każdej kłótni, nawet tej „na argumenty”, kiedy ktoś wciąga do rozmowy rodzinę. Niby jedno zdanie, a nagle rozmowa przestaje być o zasadach i kompetencjach, a zaczyna być o granicach. I wtedy ludzie nie analizują już, kto miał rację w sprawie procedury, tylko czy to było fair.

To mi przypomina zwykłą scenę z życia: dwóch sąsiadów potrafi się spierać o miejsce parkingowe tygodniami, ale dopiero gdy ktoś rzuci coś o dziecku drugiego, robi się prawdziwa awantura. Nagle wszyscy zapominają o meritum, bo wchodzi emocja i potrzeba obrony „swoich”.